معرفی و تاریخچه سازمان آسیایی بهره‌وری
پس از پایان جنگ جهانی دوم، مراکز ملی بهره‌وری، ابتدا در اروپا و سپس در آسیا ایجاد شدند؛ به طوریکه اولین مركز بهره‌وری در سال ۱۹۵۰ در فرانسه شکل گرفت همچنین ژاپن در سال ۱۹۵۵ مركز بهره‌وری خود را به وجود آورد. به تدریج سازمان های منطقه ای بهره¬وری نیز با عضویت مراکز ملی ایجاد شدند. در اروپا «مركز بهره‌وری اروپایی» و در آسیا در سال ۱۹۶۱ «سازمان بهره‌وری آسیایی» (APO) تشكیل شد كه ایران نیز در سال ۱۹۶۵ میلادی به این سازمان پیوست. سازمان بهره‌وری آسیایی سازمانی منطقه‌ای و میان دولتی است كه برای مشاركت در توسعه اقتصادی ـ اجتماعی كشورهای عضو و بهبود كیفیت زندگی برای مردم آن كشورها فعالیت می کند. این سازمان که با توافق‌نامه دولت های آسیا و اقیانوسیه تأسیس شده است، غیرسیاسی و غیرانتفاعی به شمار می آید (به نقل از سایت سازمان ملی بهره وری ایران: https://www.npo.gov.ir/Meet-APO). دبیرخانه این سازمان در شهر توکیو در کشور ژاپن مستقر است.

مشخصات اعضا:
عضویت سازمان بهره‌وری آسیایی برای تمامی دولت‌های آسیا و اقیانوسیه كه عضو كمیسیون اقتصادی و اجتماعی آسیا و اقیانوسیه (ESCAP) در سازمان ملل متحد هستند، آزاد است. دولت‌های خارج از منطقه آسیا ـ اقیانوسیه می‌توانند به عنوان اعضای پیوسته به این سازمان ملحق شوند. در حال حاضر سازمان بهره‌وری آسیایی 21 عضو دارد. اولین امضا كنندگان توافقنامه APO در سال ۱۹۶۱ جمهوری چین (تایوان)، هند، ژاپن، جمهوری كره، نپال، پاكستان، فیلیپین و تایلند بودند. كشورهایی همچون هنگ کنگ در سال 1963، ایران در سال ۱۹۶۵، سریلانكا در سال ۱۹۶۶، اندونزی در سال ۱۹۶۸، سنگاپور در سال ۱۹۶۹، بنگلادش در سال ۱۹۸۲، مالزی در سال ۱۹۸۳، فیجی در سال ۱۹۸۴، مغولستان در سال ۱۹۹۲، ویتنام در سال ۱۹۹۶، لائوس در سال ۲۰۰۲ ، كامبوج در سال ۲۰۰۴ و ترکیه در سال 2020 به این سازمان پیوستند (به نقل از سایت سازمان ملی بهره وری ایران: https://www.npo.gov.ir/Meet-APO).

وضعیت مراکز ملی بهره‌وری:
در هرکدام از کشورهای عضو این سازمان منطقه ای مرکز یا سازمانی برای مدیریت موضوع بهره وری در سطح ملی وجود دارد که مشخصات آنها در جدول زیر معرفی شده است. بر اساس اطلاعات مندرج در این جدول که بیشتر از سایت رسمی سازمان آسیایی بهره¬وری استخراج شده است، به نظر می رسد تنها در کشور ژاپن، مرکز ملی بهره‌وری به صورت غیردولتی دایر شده است.

تألیف: دکتر هدایت کارگر شورکی