یکی از مفاهیم به کاررفته در استاندارد بین المللی مدیریت دانش، مفهوم "چرخه عمر دانش" می باشد. این مفهوم در ذیل مفهوم "زمینه سازمان" بررسی شده است. آنچه در باره این مفهوم ذکر شده اینست که سیستم مدیریت دانش سازمانی باید ابزارهای لازم برای مدیریت موثر دانش در طول چرخه عمر را در برداشته باشد.
در استاندارد، در ذیل این مفهوم، گام ها و فعالیت هایی که اساس و بنیان های این مفهوم را در ارتباط با اهداف کلیدی کسب و کار سازمان پوشش میدهند، معرفی گردیده است. این فعالیت ها عبارتند از:
- کسب دانش جدید
کسب دانش به معنی فراهم ساختن و آشکار ساختن دانش هایی در سازمان که تا قبل از آن شناسایی نشده بوده است. در واقع در این بند، اکتساب دانش های جدید مدنظر قرار رگفته است.
در این فعالیت مواردی نظیر ایجاد دانش؛ توسعه دانش قبلی؛ کسب دانش موجود و ایجاد کاربردهای جدید برای دانش موجود مد نظر قرار می گیرد.
- به کارگیری دانش فعلی
منظور از این فعالیت، به کارگیری دانش موجود در سازمان برای انجام بهتر فعالیت ها و تصمیم گیری ها در سطح سازمان است.
در این فعالیت مواردی نظیر انتقال دانش در سازمان؛ به اشتراک گذاری دانش و سازماندهی و تدوین دانش مد نظر قرار می گیرد.
- نگهداشت دانش موجود:
در این فعالیت، سازمان به دنبال محافظت از دانش و جلوگیری از از دست رفتن آن می باشد.
در این فعالیت مواردی نظیر ایجاد سیستم های مستند سازی دانش، اخذ دانش بازنشستگان، ایجاد پشتیبانی و بک آپ مناسب از سیستم و مواردی از این دست مد نظر قرار می گیرد.
- مدیریت دانش های از اعتبار ساقط شده
در این مفهوم، سازمان به دنبال محافظت خود در برابر اشتباهات و یا کار غیر اثربخش در نتیجه استفاده از دانش های غیر مرتبط با زمینه کاری خود می باشد.
در این فعالیت مواردی نظیر حذف دانش های غیر معتبر، آرشیو سازی مناسب از دانش های نامعتبر، به روز رسانی دانش های قبلی و آموزش و یادیگری متناسب با دانش های جدید مد نظر قرار می گیرد.
به عنوان یک جمع بندی می توان گفت که در این بند از استاندارد، سازمان می بایست کل چرخه عمر دانش را مدنظر قرارداده و از یک طرف اقدام به شناسایی دانش های جدید و کاربست این دانش ها در کناردانش های قبلی شناسایی شده نموده و همزمان دانش های ناکارآمد و غیرقابل استفاده که ممکن است باعث بروز خطا و استباه در سازمان گردد را شناسایی و از چرخه خارج نماید.
تهیه و تنظیم: عباس زارع بنادکوکی